Такім чынам, як і балгары ў Дунайскага Балгарыі, венгры зліліся тут са славянамі, аднак мовай-пераможцам застаўся венгерская. Нам здаецца, што прычына гэтага адрозненні з балгарамі заключаецца ў некаторыя адрозненні гістарычнай абстаноўкі. Мы бачылі, што ў Балгарыі зліццё адбылося параўнальна мірна: славянскі мова не лічыўся мовай ворагаў - ім, мяркуючы па славянскім назве сталіцы (Пліска), карысталіся нараўне з цюрскай. Славян не выгналі і нават не пацяснілі з занятых тэрыторый - відавочна, славянскіх паселішчаў не было на землях, захопленых праболгарами і ваеннага сутыкнення не атрымалася. У Паннонии, мяркуючы па словах Канстанціна Багрянородного і рускай летапісца, венгры перш за ўсё павінны былі адваяваць сабе жыццёвае прастору, выгнаў славян і Волахаў. Впро-чым, частка (мабыць, значная) славян засталася на ранейшых месцах і ў першы час іх гаспадарка (як у Балгарыі) адыгрывала ролю земляробчай базы зноў арганізаванага дзяржаўнага аб'яднання. Самі венгры, каб зацвердзіцца на захопленых землях, пачалі актыўную ваенную дзейнасць, воюя з суседзямі і Візантыяй. Славяне, яшчэ зусім нядаўна былыя грамадзянамі ўласнай дзяржавы Вялікай Маравіі, трымаліся, верагодна, варожа. Венгры ж, узначаліўшы дзяржава, патрабавалі ад усіх сваіх новых падданых валодання сваім мовай. Так замацаваўся ў Паннонии вугорскіх мову.
