Далёка не заўсёды ў насельніцтва, які перажыў той ці іншы «катаклізм», хапала энергіі для стварэння дастаткова моцнай групоўкі, якая магла пайсці на заваяванне новых пашаў. Здаралася і так, што гэтаму проста не спрыяла агульная гістарычная абстаноўка - вокругбыли сильныегосударства, змагацца з якімі было немагчыма. Мы бачылі, што рух печанегаў на захад пасля разгрому іх рускімі захлынуўся ў Візантыі, і печанеская орды рассеяліся па стэпавых ўскраін ўсіх існавалі тады дзяржаў.
Нярэдка ўсе пераможаных насельніцтва заставалася ў цэлым на ранейшых землях, саступаючы лепшыя з іх заваёўнікам. Менавіта такая сітуацыя склалася, як нам уяўляецца, у X ст. у Хазарскім каганаце. Мы ўжо казалі, што печанегаў літаральна смелі з твару зямлі сотні паселішчаў у басейне Дона і ў Прыазоўе. Эканоміка і культура дзяржавы былі знішчаны. Відавочна, значная частка насельнікаў гэтых паселішчаў была вынішчаны. У стэпах, акрамя спаленых і відавочна разбураных паселішчаў, мы знаходзім рэшткі проста пакінутых жыхарамі пасёлкаў. Насельніцтва з іх пайшло і папрасіла прытулку ў суседзяў.
