«Знешнепалітычныя» прычыны тлумачыцца і нашэсце печанегамі ў ўсходнеэўрапейскія стэпе. Усе найбольш актыўны і арганізаванае ў дзеяздольныя групы насельніцтва рынуліся пад ціскам огузов і Кіпчак на захад - у Прычарнамор'я. Праз некалькі дзесяцігоддзяў печанегаў перайшлі ўжо да другой стадыі кочевания, аднак і тут яны былі наганяць Кіпчак-полаўцамі. Пацярпеўшы ад іх, а галоўнае ад рускіх дружын сакрушальнае паражэнне, печанегаў, як гэта заўсёды адбывалася ў стэпах пры аналагічных абставінах, ізноў падзяліліся на тры асноўныя групоўкі. Адна з іх засталася ў стэпах, увайшоўшы ў палавецкія орды, іншая, склаўшы васальную пагадненне з кіеўскімі князямі, пасялілася на паўднёвых межах Русі, 6 а трэцяя, сабраўшы сілы, паспрабавала зрушыцца ў «нашэсце»-на пошукі зямель, прыдатных пад пашы. Аднак гістарычная абстаноўка не спрыяла гэтаму. Печанеская ўдарны кулак застаўся ў ізаляцыі - да яго ніхто не далучыўся, а зямлі, на якія яны накіравалі свае ўдары, былі занятыя ўжо дастаткова моцнымі і цэнтралізаваным дзяржавамі, які адлюстроўвае іх - націск (Балгарыя, Венгрыя). Не далучыліся яны і да нашэсцю печанегаў на Візантыю, хоць несумненна падтрымлівалі ці, хутчэй, правакавалі яго. Y-печанегаў, якія прыйшлі на тэрыторыю Візантыі,, не хапіла сіл для захопу пастбищ7. Па сутнасці нашэсце ^ ператварылася ў набегі. Праўда, ослабевшая Візантыйская імперыя і яе імператар Аляксей Комнін не маглі самастойна справіцца з печанегамі. Для гэтага Аляксей звяртаўся да ўсіх еўрапейскіх кіраўнікоў. Адгукнуліся на яго заклік толькі полаўцы, самі зацікаўленыя ў канчатковым разгроме печанегаў, Не падпарадкаваўшыся іх улады. У выніку ўмяшання полаўцаў печанегаў былі вынішчаны на Балканскім паўвостраве.
