У VII ст. кочующие на сваіх участках арабскія плямёны злучыліся ў дзяржаўнае адукацыю - халіфат. Новая рэлігія - мусульманства - як нельга лепш спрыяла ідэйнаму і палітычнаму яднанню арабаў. Пачаліся грандыёзныя захопніцкімі арабскія вайны.
Усе гэтыя ступені развіцця, як нам уяўляецца, вельмі нагадваюць толькі што разгледжаныя намі вехі мангольскага гісторыі. Арабы, як і манголы, заваявалі «полмира» - ад Каўказа да Пиренеев. На гэтай велічэзнай і таму амаль некіравальны тэрыторыі непазбежна выраслі новыя дзяржавы-халіфата, у цэлым аналагічныя каганата і Ордам тюрок і манголаў.
Характэрна, што заваёўнікі так і заставаліся качэўнікамі. Яны не асядалі на зямлю, г. зн не далучаецца да земляробчай працы (за рэдкімі выключэньнямі). У асноўным асядаюць арабы асвойвалі старыя ўсходнія горада, у якіх ужо былі развітыя рамесныя вытворчасці і гандаль (унутраная і знешняя). У гэтых гарадах, так жа як і ва зноў заснаваных, арабы часцей за ўсё займалі адміністрацыйныя пасады і былипридворными пры халифских палацах. У дзяржавах, якія ўзначальвалі арабы, качавога жывёлагадоўля нярэдка наогул адсутнічала або, ва ўсякім выпадку, не адыгрывала вядучай ролі ў эканоміцы краіны.
Заваёвы і канцэнтрацыя ў выніку гэтых заваёў культурных і вытворчых сіл у цэнтрах, якія знаходзяцца пад абаронай непераможны войскаў, прывялі да складання выдатнай, синкретичной па змесце так званай арабскай культуры.
